Stanisław Sojczyński, przywódca organizacji Konspiracyjne Wojsko Polskie, wystosował do pułkownika Mazurkiewicza list otwarty, w którym ostro skrytykował go i nazwał „zdrajcą”.
Mazurkiewicz powołał do życia Komitet Opieki Nad Grobami Poległych Żołnierzy Zgrupowania „Radosław”. Był w stałym kontakcie ze swoimi dawnymi żołnierzami, którym pomagał odnaleźć się w trudnych powojennych latach. Jesienią 1945, po aresztowaniu i skazaniu na śmierć za rzekomą współpracę z Gestapo, byłego szefa wywiadu batalionu „Parasol”, por. Aleksandra Kunickiego, zainterweniował listownie do prezydenta Krajowej Rady Narodowej, Bolesława Bieruta. Odniosło to pożądany skutek i wkrótce Kunicki wyszedł na wolność. Dla byłych żołnierzy batalionu „Zośka”, zorganizował zimowy odpoczynek w Szklarskiej Porębie. Zorganizował również Koło Przyjaciół Bursy im. gen. „Grota”, gdzie podjęto akcję pomocy sierotom po powstańcach warszawskich. Przez swoje rozległe kontakty starał się o zatrudnienie dla swoich dawnych żołnierzy – często inwalidów wojennych. W późniejszym okresie władze stalinowskie zarzucały mu, że były to „tajne zebrania konspiracyjne, mające na celu obalenie siłą ustroju PRL”.