thumb|280px|Smukła monera wojenna z epoki homeryckiej (scena z ceramiki, VIII w. p.n.e.) Monera (gr. od monḗrēs – samotny, pojedynczy; łac. ūnĭrĕmă) – ogólne określenie wczesnogreckich statków i okrętów wyposażonych w jeden rząd wioseł.
Rozwój konstrukcji W epoce homeryckiej (VIII-VII w. p.n.e.) jednostki pływające o napędzie wiosłowo-żaglowym dzielono pod względem konstrukcyjnym na szerokie statki płaskodenne (zwykle transportowe) i budowane na kilu, węższe, szybkie okręty dla celów wojennych. Najlżejsze z nich (tzw. eikosoroi, εἰκόσοροι) obsadzone były przez 20 wioślarzy rozmieszczonych w jednym rzędzie (po 10 na burcie), największe – pentekontery (πεντηκόντεροι) miały ich 50. Określane jako „otwarte” (afrakty), bo pozbawione pokładów (z wyjątkiem platform dla obserwatora i sternika na dziobie i rufie), opisywano je poetycko jako „wydrążone”. Pojemne jednostki o wybrzuszonym kadłubie (phortídes) służyły głównie do przewozu towarów. thumb|280px|Greckie monery na morzu (scena z ceramiki, VI w. p.n.e.) Udoskonalane od końca IX i w VIII wieku p.n.e. monery wojenne budowano z prostym, wydłużonym kadłubem zakończonym wąskim taranem i z bocznymi chodnikami pokładowymi przeznaczonymi dla żołnierzy. Oprócz napędu żaglowego przede wszystkim poruszane były przez wioślarzy zajmujących pojedyncze ławy.