Wyznawał zasadę urząd jest nagrodą za cnotę. Wykazał się imponującą wiedzą z zakresu filozofii i historii starożytnej.
Wyjątkowym jak na owe czasy pomysłem Goślickiego była teza, że cnota nie jest dziedziczna, czym podkopywał rolę szlachty jako głównej siły politycznej w kraju. Cnotę obywatelską zdefiniował jako wynik czterech katolickich cnót kardynalnych: roztropności, sprawiedliwości, męstwa i umiarkowania – a te miały mieć swoje źródło w woli Boga. Roztropność została zdefiniowana jako umiejętność, aby „rozstrzygać o rzeczach obecnych, minione zachowywać w pamięci, przewidywać przyszłe”. Cnotę sprawiedliwości natomiast podzielił na trzy rodzaje – sprawiedliwość naturalną, boską i ludzką (inaczej: cywilną), a tą ostatnia była - zdaniem Goślickiego – zarezerwowana dla senatorów (elity politycznej kraju). Sprzeciwiając się monarchii absolutnej i zwierzchnictwu ludu, Goślicki zalecał senatowi stanąć między władcą a ludem, kontrolując suwerena i reprezentując naród. Był jednym z pierwszych teoretyków politycznych, którzy opowiadali się za prawem do buntu przeciwko tyranii.