Franciszek Żymirski herbu Jastrzębiec (ur. 5 października 1778 lub 1779Nie zachował się akt urodzenia. Za 1778 przemawia fakt, że ta data figuruje w stanach służb, z których jeden, z okresu Księstwa Warszawskiego, pisany był własnoręcznie przez Żymirskiego, drugi z czasów Królestwa Polskiego także zawiera datę 1778. Data 1779 jest na tablicy nagrobkowej generała w kościele klembowskim. w Krakowie, zm. 25 lutego 1831 w Warszawie) – generał polski, dowódca 2 dywizji piechoty, kawaler orderu Virtuti Militari.

Życiorys Młodość, insurekcja kościuszkowska, konspiracja popowstaniowa

Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej o tradycjach wojskowych. Brał udział w insurekcji kościuszkowskiej, 21 X 1794 awansował na porucznika w 2. Regimencie Grenadierów Krakowskich, co – z uwagi na brak koneksji rodzinnych i młody wiek – dobrze świadczy o zdolnościach wojskowych Żymirskiego. Po upadku powstania przekradł się do Galicji i rozpoczął działalność jako emisariusz w Centralizacji Lwowskiej. Podczas jednej z misji – do Konstantynopola – na skutek donosu konfidenta wpadł w krąg zainteresowań agentów policji austriackiej. Po powrocie do Galicji został aresztowany, ale zdążył zniszczyć kompromitujące materiały, a w czasie przesłuchania złożył zręczne zeznania i został zwolniony.