Największe sukcesy reprezentacja odnosiła pod koniec lat 50. i na początku 60. Jako reprezentacja Zjednoczonej Republiki Arabskiej, w której grali piłkarze egipscy i syryjscy (do 1961), dwukrotnie zdobyła mistrzostwo Afryki, a w każdym kolejnym turnieju, w którym brała udział, stawała na podium. Chociaż kolejne dekady – lata 80. i 90. – Egipcjanie zamykali z jednym tytułem mistrza kontynentu, to nigdy na trwałe nie awansowali do ścisłej czołówki drużyn afrykańskich – grali zbyt nieprzewidywalnie (po wygraniu mistrzostw w 1986 roku trzy kolejne turnieje kończyli na rundzie grupowej), a ich zwycięstwa były w dużej mierze wynikiem słabszej postawy innych zespołów (lata 1986, 1998 i 2006, czyli czas triumfów Egiptu, to również lata mistrzostw świata; wiele drużyn oszczędzało siły właśnie na ten turniej). Ponadto zawodzili w eliminacjach do kolejnych Mundiali.
Od początku XXI wieku „Faraonowie” przeżywają okres wysokiej formy i ponownie, jak pięćdziesiąt lat wcześniej, zaliczają się do grupy najlepszych zespołów Czarnego Kontynentu.