Za ostatniego znanego przedstawiciela Majów związanego z Silnicą Wielką uchodzi Franciszek Maj, syn Mikołaja Maja. Zachowany w klasztorze Dominikanów w Gidlach portret trumienny oraz towarzysząca mu tarcza herbowa, datowane na około 1670–1680, oznaczone zostały literami „F.M.D.S.”, interpretowanymi jako „Franciszek Maj z Silnicy” lub łacińskie Franciscus Maj de SilnicaJoanna Dziubkowa, Vanitas. Portret trumienny na tle sarmackich obyczajów pogrzebowych, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 1997, s. 111; Aleksander Jaśkiewicz, Portrety trumienne w klasztorze OO. Dominikanów w Gidlach, „Biuletyn Historii Sztuki”, t. XXVIII, 1966, s. 350–352..
Majowie utracili Silnicę najpóźniej do 16 sierpnia 1682 roku, kiedy Stanisław Rychłowski, sędzia grodzki piotrkowski, został wymieniony jako „dziedzic i posesor dóbr Wielka Silnica”Genealogia właścicieli Maluszyna XVII–XVIII w., zapis z 16 sierpnia 1682 r.. Miejscowość długo pozostawała w rękach tego rodu. Jeszcze w 1784 roku w opisie parafii Żytno, Silnica została wymieniona jako własność Feliksa Rychłowskiego, chorążego sieradzkiegoA.J.