Mimo tego SNCF próbowało zwiększać prędkość konwencjonalnych pociągów do 180–200 km/h, gdzie do napędów używano turbin gazowych. Energia w tamtych latach była stosunkowo tania i turbiny gazowe (pierwotnie projektowane do helikopterów) były konstrukcjami zwartymi i o dużych mocach. W 1967, SNCF wprowadziły jako napęd turbinę gazowa w prototypie TGS z ETG (Elément a Turbine a Gaz) w pociągu na trasie Paryż – Cherbourg w marcu 1970 r.
TGV Program TGV zapoczątkowany został już w późnych latach 60. W 1969 roku koleje francuskie SNCF zaproponowały władzom państwowym projekt usługi wysokiej prędkości i wysokiej częstotliwości do południowo-wschodniej Francji przez nową linię Paryż-LyonTGV Méditerranée – France – Profil du projet Stéphanie Leheis 2009..
Pomysł SNCF na pociągi TGV został rozwinięty jako system kompatybilny z istniejącą infrastrukturą kolejową. Ważną korzyścią tego faktu było to, iż pociągi dużych prędkości używały istniejącej infrastruktury w miastach (np. dworce). Inną korzyścią było wykorzystanie istniejących linii kolejowych i ich integracja z budowanymi w przyszłości odcinkami specjalnych linii dla pociągów TGV.