Również w 1964 wschodnioniemiecka wytwórnia filmowa DEFA rozpoczęła kręcenie w Jugosławii innych filmów „indiańskich”. Mitić zagrał rolę wodza w filmie Synowie Wielkiej Niedźwiedzicy (niem. Die Söhne der großen Bärin) i od tego momentu rozpoczęła się właściwie kariera Miticia jako aktora o specyficznym emploi. Szczególną popularność zyskał w NRD, ale także w innych krajach bloku wschodniego, gdzie często prezentowane były filmy z jego udziałem.
Bardzo często pojawiał się na planie filmowym, kręcąc przynajmniej jeden film rocznie, przy czym niemal bez wyjątku grał role wybitnych Indian, najczęściej wodzów indiańskich. Był współscenarzystą westernu przygodowego Ulzana, wódz Apaczów (Ulzana, 1974), gdzie wcielił się w tytułowego wodza wojennego Apaczów. W westernie Wernera W. Wallrotha Bracia krwi (Blutsbrüder, 1975) zagrał jednego z Czejenów Hartera Felsena u boku Deana Reeda. W spaghetti westernie Severino (1978) z udziałem Leona Niemczyka w roli sierżanta wystąpił w roli tytułowego Severino z plemienia Indian Manzanero.
W 1975 pojawił się w odmiennej roli: zagrał Spartakusa na scenie Harzer Bergtheater w Thale. Występował tam następnie aż do 1984, grając najczęściej role w dramatach przygodowych.