Jako podoficer walczył podczas insurekcji kościuszkowskiej (1794), awansował wówczas na podporucznika (15 lipca).
Po utworzeniu armii Księstwa Warszawskiego (1807) rozpoczął służbę w 2 pułku piechoty, otrzymał stopień porucznika, następnie kapitana. Brał udział w wojnie z Austrią (1809), Rosją (1812) i w ostatnich kampaniach napoleońskich w latach 1813 i 1814, dowodząc pułkiem w bitwie pod Lipskiem.
Po powstaniu kontrolowanego przez Rosję Królestwa Polskiego (1815) wstąpił do jego armii, gdzie otrzymał awans na podpułkownika (1817), w 1820 został dowódcą 4 pułku piechoty (tzw. Czwartacy), którym dowodził w momencie wybuchu powstania listopadowego (29/30 listopada 1830).
Był w składzie sądu orzekającym w pierwszym procesie Waleriana Łukasińskiego, nieformalnie sprzeciwiając się skazaniu.
W czasie powstania, rozkazem z 26 stycznia 1831 został dowódcą 1 Brygady w 3 Dywizji Piechoty. Po bitwie o Olszynkę Grochowską awansowany na generała brygady (9 marca 1831). W dniu 31 marca 1831 kierował rozstrzygającym natarciem pod Dębem Wielkim. 20 sierpnia 1831 otrzymał stopień generała dywizji, a 28 września został zdymisjonowany;