Rok później został aresztowany wraz z grupą towarzyszy (Filipina Płaskowicka, Bolesław Mondszajn, Józef Pławiński, Aleksiej Drobysz-Drobyszewski, Maria Hildt, Jan Hłasko i inni) i umieszczony wraz z nimi w Cytadeli Warszawskiej. Prokurator Plewe raportował: „Co do Święcickiego dane [...] wskazują na współdziałanie w sprawie propagandy nie tylko przez prace literackie, lecz i na innej drodze”: mianowicie przez pomaganie skompromitowanemu politycznie rewolucjoniście rosyjskiemu Drobysz-Drobyszewskiemu, uprzedzanie zainteresowanych o zamierzonych aresztowaniach, zawiadamianie o ucieczce Waryńskiego, dysponowanie pieniędzmi przeznaczonymi na cele propagandy socjalistycznej.
Dwa lata przebywał w X Pawilonie, gdzie wraz z Filipiną Płaskowicką redagował odręcznie pisaną nielegalną gazetę Głos Więźnia. Organ więzionych socjalistów polskich”, w której zamieścił kilka swoich wierszy więziennych (Czegoż chcą? Genewa 1882: satyrę Don Pedro oraz wiersze Przed drogą na Sybir, Oj, źle, bracia..., Kolęda). Wyrokiem z 14 kwietnia 1880 został skazany na zesłanie na Syberię. Powrócił w 1883, był członkiem I Proletariatu.
Zmarł dotknięty poważną chorobą.