Jakub Wajda (ur. 27 lipca 1900 w Szarowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Kazimierza i Anny z Lisowskich urodzony 27 lipca 1900 w Szarowie.
Członek Związku Strzeleckiego, żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego. W wieku 16 lat zaciągnął się do Legionów, w lutym 1918 jako żołnierz 2 pułku piechoty, internowany w Huszt, a następnie wcielony do armii austriackiej. Zdezerterował i zgłosił się do 4 pułku piechoty Legionów. Brał udział w odsieczy Lwowa. Na froncie walczył do kwietnia 1919, następnie skierowany do batalionu zapasowego 4 pp Leg. Po zakończeniu wojny od kwietnia do czerwca 1921 oddelegowany jako oficer prowiantowy wojsk powstańczych na Górny Śląsk.
W 1923 zdał maturę i został mianowany podporucznikiem. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1921 i 79. lokatą w korpusie oficerów rezerwy administracji, grupa gospodarcza. W tym czasie jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej pełnił ją w Komisji Gospodarczej dla Zastępstw Rachunkowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Jego oddziałem macierzystym był Okręgowy Zakład Gospodarczy Nr X w Przemyślu.