thumb|Jan Kwapiński na emigracji. thumb|Rząd premiera Tomasza Arciszewskiego. Wicepremier Jan Kwapiński drugi z lewej. thumb|Nagrobek Jana i Anny Kwapińskich na cmentarzu Streatham Park w Londynie. thumb|Grób Jana Kwapińskiego na Cmentarzu Powązkowskim. Jan Kwapiński, właśc. Piotr Edmund Chałupka, ps. „Kacper”, „Stanisław” (ur. 12 listopada 1885 w Warszawie, zm. 4 listopada 1964 w Penley) – polski polityk, działacz PPS, członek Organizacji Bojowej PPS, uczestnik akcji pod Rogowem, skazany przez władze carskie na karę śmierci. Ponad dziesięć lat więziony przez władze rosyjskie na katordze. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Organizator i przywódca Związku Zawodowego Robotników Rolnych, zwany „Królem fornali”. Poseł na Sejm I i II kadencji w latach 1922–1930. Więziony i dwukrotnie skazany za organizowanie strajków robotników rolnych, oraz za działalność opozycyjną wobec sanacji. Ostatni prezydent międzywojennej Łodzi w 1939. Po agresji ZSRR na Polskę więziony przez NKWD od czerwca 1940 i zesłany na Syberię. Zwolniony po układzie Sikorski-Majski latem 1941. W okresie 1942–1947 minister, zaś w okresie 1943–1944 wicepremier w Rządzie RP na uchodźstwie, członek Komitetu dla Spraw Kraju w 1943Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, Zespół Rząd Polski na Emigracji, teczka 701/9/5, p. 25..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jan Kwapiński · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.