Wszystkie są instrumentami transponującymi, które w pisowni (zawsze w kluczu wiolinowym) mają - podobnie jak saksofon - skalę b - f3 (g3): sopraninowy (mały sopranowy) Es (brzmiące des1 - ges3), sopranowy B (brzmiące as - des3), altowy Es (brzmiące des - ges2), tenorowy B (brzmiące As - des2), barytonowy Es (brzmiące Des - ges1), basowy B (brzmiące As1 - des1), kontrabasowy Es (brzmiące Des1 - ges), C (brzmiące B2 - g) i B (brzmiące brzmiące As2 - f). Najwyższym dźwiękiem pierwotnego projektu Gautrota było f3. Późniejsze tabele chwytów podają skalę do g3. Po roku 1868 Gautrot wydał tabelę, która podaje chwyty dla jeszcze wyższych dźwięków, tak że instrumenty z tego czasu miały skalę pełnych trzech oktaw.
Zastosowanie
Sarusofon używany jest w prawie wyłącznie w orkiestrach dętych, w orkiestrze symfonicznej pojawia się sporadycznie, jedynie sarusofon kontrabasowy (o skali chromatycznej B²-g) bywa używany częściej, szczególnie przez kompozytorów kręgu francuskojęzycznego na przełomie XIX i XX w. (np. Jules Massenet, Maurice Ravel, Camille Saint-Saëns, ale także Ignacy Jan Paderewski w Symfonii h-moll „Polonia” (3 sarusofony kontrabasowe Es).