Po wojnie okręty japońskie uzbrojone w te działka otrzymały Chiny i ZSRR.
Na początku wojny działka plot 25 mm Typ 96 były dość dobrą bronią, jednakże wraz ze wzrostem osiągów samolotów oraz pojawieniem się zmasowanych nalotów lotnictwa, odgrywającego dominującą rolę na morzu podczas wojny na Pacyfiku, okazały się niewystarczające. Minusem okazała się niewielka prędkość naprowadzania na cel działek sprzężonych, a także nieprzystosowanie celowników do zwalczania celów szybko poruszających się, brak osłony obsługi działek przed ogniem lotniczej broni pokładowej. Wadą okazał się też stosunkowo niewielki kaliber, a co za tym idzie, donośność i skuteczność pocisków, zwłaszcza w porównaniu ze standardowymi działkami 40 mm Bofors, używanymi przez Amerykanów. Kolejną wadą była też niewielka pojemność magazynka, wpływająca na ograniczenie szybkostrzelności.
Wersje podwójnie i potrójnie sprzężone były mocowane na podstawach z napędem elektrycznym mechanizmów naprowadzania (silnik o mocy 1 KM), można było też naprowadzać je ręcznie.