Jan Firlej herbu Lewart (ur. 1521 w Dąbrowicy, zm. 25 kwietnia 1574 w Kocku) – marszałek wielki koronny, wojewoda krakowski, lubelski i bełski, sekretarz królewski, starosta rohatyński, działacz reformacji, przywódca dysydentów polskich w czasie bezkrólewia w latach 1572–1573 przeciwny katolickim kandydatom na tron polskiMarek Borucki, Jak w dawnej Polsce królów obierano. Warszawa 1976, s. 187., sekretarz królewski w 1554 roku, dworzanin Zygmunta II Augusta od 1548 rokuMirosław Korolko, Seminarium Rzeczypospolitej Królestwa Polskiego. Humaniści w kancelarii królewskiej Zygmunta Augusta, Warszawa 1991, s. 200..
Życiorys thumb|left|140px|Jan Firlej na Obrazie Jana Matejki Unia Lubelska Syn Piotra Firleja i Katarzyny Tęczyńskiej herbu Topór; brat Andrzeja i Mikołaja.
Przez dwa lata studiował w Lipsku i tyle samo w Padwie. Odbył następnie podróż do Rzymu, Egiptu i Palestyny. W 1545 został dworzaninem Zygmunta Starego. W tym też roku posłował do cesarza Karola V na sejm Rzeszy w Wormacji. W 1548 został dworzaninem nowego króla Zygmunta II Augusta. Zaprzyjaźnił się wówczas ze Stanisławem Hozjuszem i kanclerzem Samuelem Maciejowskim. W 1552 został po raz pierwszy wybrany posłem na sejm z ziemi sandomierskiej.