Pożywienie tego ssaka stanowią bezkręgowce, najczęściej stawonogi. Wśród nich największą grupę stanowią chrząszcze, następnie stonogi, po nich termity, dalej zaś świerszcze, mrówkowate, pająki i Lumbricina, jak również krocionogi. Na poszukiwaniu go sorkonos spędza 4/5 swego dnia. Używa swego długiego nosa, by znaleźć zdobycz w ściółce czy w zwalonych pniach, ściółkę rozkopuje także swymi dłońmi. Znalezioną zdobycz przytrzymuje także łapami, po czym rozdrabnia. Współbiesiaduje z nim Cossypha natalensis, pożerająca pozostawione przez sorkonosa złotozadego resztki.
Wśród drapieżników wskazuje się dzienne ptaki szponiaste i węże, ale też psy i przypadkowo ludzi. Zaniepokojony, sorkonos wpierw zamiera, rozkopuje tylną kończyną ściółkę, po czym ucieka, niekiedy chroniąc się w dziurze czy termitierze. Postępuje podobnie jak kopytne.
Do pasożytów zewnętrznych sorkonosa należą kleszcze Rhipicephalus, Ambyomma, Haemophysalis, Ixodes, muchówki Chimaeropsylla potis potis, Chimaeropsylla haddowi, komarowate Aedes i Eretmopodites. Pasożyty wewnętrzne to nicienie Subulura i Hymenolepis, tasiemce i Acanthocephala.