Wcześniej przybywający chorzy składali odpowiednie ofiary i poddawali się obrzędom oczyszczającymEncyklopedia sztuki starożytnej, dz. cyt., s. 90-91..
W starożytności klasycznej asklepiejony – obok jatrejonów oraz rzymskich valetudinariów – były instytucjami zapewniającymi namiastkę zorganizowanej opieki społecznej; nie zakładano ich jednak ze względów filantropijnych, lecz z powodów utylitarnych. Poza funkcją religijną były ośrodkami opieki nad chorymi, a ich istota nawiązywała do tradycji egipskiej, gdzie do świątyń różnych bóstw przybywali ludzie dla uleczenia z rozmaitych choróbMarian Surdacki: Miłosierdzie czy opieka społeczna. Od starożytności do oświecenia, dz. cyt., s. 21-22..
Asklepiejony były rozmieszczonymi na planie kwadratu kompleksami budynków z portykami, wznoszonymi najczęściej na obrzeżach miasta – na wzgórzach oraz nad rzekami. Tam, gdzie brakowało dopływu wody, doprowadzano ją poprzez dobudowywanie akweduktu. Do asklepiejonu nierzadko należało hospicjum, w którym gromadzili się i sypiali chorzy. Centralne miejsce zajmowała świątynia wraz z posągiem bóstwa. Do kompleksu świątynnego należały także magazyny, w których przechowywano dary ofiarne oraz opisy dokonanych uzdrowień.