W Wojsku Polskim Polskie Fiaty 518 osobowe były używane w instytucjach administracji armii i planowania operacyjnego, a na potrzeby wojska stworzono też wersję uterenowioną. Samochód ten był 4-drzwiowy, z brezentowym składanym dachem i typowym podwoziem modelu 518 (z osiami sztywnymi), wyposażoną w terenowy reduktor i szerokie ogumienie (160x40) o terenowym bieżniku. Wersja ta przeszła próby w 1937, które wykazały pewne wady konstrukcyjne - model ten był produkowany seryjnie w nieznanej liczbie egzemplarzy.
Następna wersja łazika na bazie Fiata 518 z 1938 r. posiadała szereg zmian: zmniejszona do 2 liczba drzwi, wprowadzono niezależne zawieszenie kół przednich, wprowadzono stabilizator osi tylnej, wprowadzono terenowy reduktor o zwiększonym przełożeniu, samoczynna blokada mechanizmu różnicowego tylnego mostu, zmieniono ogumienie na 180x40, zmieniono rozkład nacisków - na oś tylną (napędzaną) przypadało około 65% ogólnej masy (model poprzedni - 58%), powiększono prześwit podłużny (z 210 na 280 mm) i poprzeczny, zmieniono kąt zejścia z 19° na 30° (kąt wejścia bez zmian - 45°), zmniejszono promień skrętu z 6 m do 4,5 m, wprowadzono gładką powierzchnię spodu pojazdu, wprowadzono dwa zapasowe koła umieszczone poziomo z tyłu nad bagażnikiem, tak że tworzyły zderzaki, zwiększono do 80 litrów pojemność zbiornika paliwa