W sierpniu 1807 roku brytyjskie okręty zbliżyły się do Kopenhagi. Wobec duńskiego rządu zostało wystosowane ultimatum, w którym żądano przystąpienia kraju do antyfrancuskiego sojuszu z Wielką Brytanią i przekazania Anglikom duńskiej marynarki wojennej. Ponieważ zaakceptowanie takich warunków oznaczałoby nieuchronną wojnę z Francją, Duńczycy na początku września odrzucili propozycję. W rezultacie brytyjska flota zbombardowała Kopenhagę – w ciągu 3 dni w ostrzeliwanym mieście zginęło około 2 tysięcy cywilów. Wobec angielskiej przewagi stolica Danii skapitulowała i przez kilka tygodni była okupowana przez Brytyjczyków, którzy w tym czasie zniszczyli lub przejęli niemal wszystkie duńskie okrętyJorgensen 2004, s. 98–101.. Mimo militarnego sukcesu atak nie przyniósł Wielkiej Brytanii spodziewanych korzyści dyplomatycznych, gdyż niedługo później Dania zawarła sojusz z Francją i przystąpiła do blokady kontynentalnej, a Rosja również nie mogła sobie pozwolić na zerwanie układu z Napoleonem. Ponadto agresja na neutralne dotąd państwo wywołała antybrytyjskie nastroje na kontynencie i stała się wygodnym argumentem propagandowym dla Napoleona.