W chrześcijaństwie mały|Matka Boska Gromniczna Podczas chrystianizacji Dziewanna mogła zostać zastąpiona przez Matkę Boską Gromniczną. Legenda polska mówi, że chodzi ona w lutowe noce i chroni pola przed zamarznięciem. W ikonografii przedstawiana jest razem z wilkiem (lub wilkami), którego ochroniła przed śmiercią ze strony chłopów, i którego uczyniła swoim sługą, z koszyczkiem lub gniazdem skowronków u stóp, których pisk miał zwiastować rychłe przyjście wiosny. W rękach zawsze trzyma gromnicę, której używano do wróżb, ochrony domu przed wilkami, piorunami czy złem, od gromnicy przypalano dzieciom włosy by ochronić je przed chorobą uszu. Gromnica często występuje w powiedzeniach dotyczących przyjścia wiosny. Z dziewanny dawniej robiono knoty do gromnic i nazywano ją czasami knotnicą, królewską świecą czy warkoczem Matki Boskiej. Łączenie święta Matki Boskiej Gromnicznej (Ofiarowanie Pańskie) z dzikimi zwierzętami ma zasięg ogólnosłowiański.

W kulturze (471143) Dziewanna – planetoida nazwana imieniem bogini Halina Poświatowska – W słońcu południa Małgorzata Hillar – Ballada o dziewannie Bronisława Ostrowska – Dziewanna

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Słowiańskie boginie Kategoria:Bóstwa przyrody Kategoria:Bóstwa łowów Kategoria:Bóstwa płodności Kategoria:Bóstwa lunarne