Do Solikamska z populacją pięciu tysięcy mieszkańców w latach 20. XX w. sprowadzono dziesiątki tysięcy więźniów politycznych i osadników specjalnych, ludzi wygnanych z ich miejsc zamieszkania do pracy przymusowej. Miasto stało się jedną z wysp tzw. Archipelagu Gułag. Podczas rządów Stalina w okolicach miasta rozstrzelano i pochowano tysiące represjonowanych. M.in. w 1941 sprowadzono 800 Łotyszy z okupowanej Łotwy, większość z nich zginęła. Następnie przywieziono niemieckich jeńców wojennych oraz tzw. „zdrajców”, czyli byłych żołnierzy Armii Czerwonej, którzy najpierw dostali się do niemieckiej niewoli, a następnie zostali z niej uwolnieni.
W 1980 roku miasto zostało odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy. W 2006 przyznano status powiatu miejskiego.
Zabytki Sobór Trójcy Świętej z XVII wieku Cerkiew Przemienienia Pańskiego 1687 - 1695 Sobór Podwyższenia Krzyża Pańskiego Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego Cerkiew Objawienia Pańskiego Dom wojewody z 1688
Gospodarka Największe znaczenie ma przemysł górniczy, związany z wydobyciem soli potasowych i magnezowych oraz hutniczy (produkcja metalicznego magnezu). Drugą kluczową dziedziną jest przemysł celulozowy.
Przypisy
Bibliografia A. Saweliewa, 1983. Solikamsk. Wydawnictwo Periodyka, Moskwa (ros.). Linki zewnętrzne
Kategoria:Miasta w Kraju Permskim Kategoria:Solikamsk Kategoria:Miasta odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy