Marion rozmawia z nieśmiałym mężczyzną, który opowiada o swoim hobby – wypychaniu ptaków – i samotności. Na pytanie Marion o przyjaciół stwierdza, że „najlepszym przyjacielem chłopca jest matka”. Uważa, że wszyscy ludzie są zamknięci we własnych pułapkach, z których nie ma wyjścia. Wyznaje, że jego matka jest chora, odkąd zmarł ojciec, a potem jej kochanek. Marion sugeruje, aby umieścił ją w specjalistycznym zakładzie, dzięki czemu będzie mógł prowadzić własne życie. Rozdrażniony Bates stwierdza, że jego matka nie stanowi zagrożenia i musi się nią opiekować. Jego zdaniem „wszyscy są czasami trochę szaleni”. Uświadomiwszy sobie swój czyn, Marion postanawia wrócić do Phoenix, by naprawić popełniony błąd. Żegna się z Batesem i wraca do pokoju.
Gdy kobieta przygotowuje się do kąpieli, właściciel motelu obserwuje ją przez ukrytą dziurę w ścianie. Następnie Bates udaje się do domu na wzgórzu, gdzie siada przy stole i bije się z myślami. W międzyczasie Marion sporządza notatkę z obliczeniami, ile skradzionych pieniędzy wydała, po czym drze ją na części i spuszcza w toalecie. Kiedy bierze prysznic, w łazience ukazuje się sylwetka tajemniczej kobiety. Odsłania ona zasłonkę i wielokrotnie dźga nożem zdezorientowaną Marion, która po kilku chwilach osuwa się do wanny.