Z przyczyn etycznych do tej pory ukazało się bardzo niewiele artykułów opisujących historię naturalną rwy kulszowej, w których pacjenci nie otrzymali żadnego leczenia.
Hakelius dokonał analizy przebiegu objawów rwy kulszowej u 38 pacjentów leczonych zachowawczo, leczenie polegało jedynie na reżimie łóżkowym oraz stosowaniu gorsetu. 35 z 38 pacjentów (88%) nie zgłaszało żadnych dolegliwości po 6 miesiącach, chociaż 11 nadal pozostawało na zwolnieniu lekarskim.
Weber przeanalizował grupę 126 pacjentów z niejednoznacznymi wskazaniami do leczenia chirurgicznego, u których decyzja o leczeniu operacyjnym była randomizowana. Leczenie zachowawcze u 66 losowo wybranych pacjentów polegało na reżimie łóżkowym, stosowaniu gorsetu oraz terapii paracetamolem. Po 1 roku w grupie pacjentów leczonych zachowawczo u 60% (40) wynik leczenia był dobry lub prawie dobry, 17 było leczonych operacyjnie a 9 nadal zgłaszało silny zespół bólowy. Po czterech latach 5 z 49 pacjentów leczonych nieoperacyjnie nadal cierpiało z powodu rwy kulszowej. Po tym czasie różnica pomiędzy grupą leczoną zachowawczo i operacyjnie nie była istotna statystycznie.