Niewątpliwie wadą pracy jest metoda diagnostyczna używana do oceny radiologicznej – tomografia komputerowa, wobec braku rezonansu magnetycznego; badanie to ma bardzo niską czułość w ocenie ciągłości pierścienia włóknistego.
Podstawowym problemem, który rzutuje na ocenę wyników leczenia zachowawczego wobec leczenia chirurgicznego, są ograniczenia etyczne. Pacjenci z bardzo nasilonym zespołem bólowym (VAS > 80) nie będą włączani do badań obserwacyjnych, zatem u pacjentów leczonych chirurgicznie choroba będzie generalnie bardziej nasilona. Jest to klasyczny przykład błędu doboru próby.
Rozpoznanie i diagnostyka Stosowanie zaawansowanych metod diagnostycznych w celu ustalenia przyczyny rwy kulszowej w czasie ostrej fazy bólu jest najczęściej niepotrzebne. Najczęściej ból ustępuje samoistnie po kilku dniach, dlatego przy braku obecności niepokojących objawów pozostaje łagodne leczenie zachowawcze. Poszerzona diagnostyka wskazana jest wyłącznie w wybranych przypadkach. Podstawowe znaczenie w diagnostyce rwy kulszowej ma dokładne zebranie wywiadu, czyli określenie lokalizacji bólu, jego nasilenia, długości trwania objawów. Ważne jest ustalenie, czy ból jest związany z urazem lub ryzykowną aktywnością fizyczną.