Józef Rzodkiewicz (ur. 16 marca 1774 we wsi Przybyszyce, zm. 24 lipca 1828 w Łowiczu) – polski szlachcic herbu Sas, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, pułkownik wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Życiorys Syn Ignacego i Marianny z Dziemińskich małżonków Rzodkiewiczów. Od 1789 r. w Kawalerii Narodowej, walczył w wojnie z Rosją w 1792 r., ranny w bitwie pod Dubienką. Brał udział w insurekcji kościuszkowskiej, uczestniczył w obronie Warszawy. Pod rozkazami gen. Jana Henryka Dąbrowskiego uczestniczył w wyprawie do Wielkopolski, walcząc pod Łabiszynem i Bydgoszczą.
Po upadku insurekcji zaangażował się w działalność niepodległościową. W 1796 r. udał się do Mołdawii pod rozkazy brygadiera Joachima Deniski. W marcu 1797 przy ogłoszeniu w Filipowicach "Aktu powstania narodowego Rzeczypospolitej Polskiej", wszedł w skład Zgromadzenia Narodowego. Po klęsce powstańców pod Dobronowcami został ranny, a następnie trafił do austriackiego więzienia we Lwowie. Skazany na karę śmierci, po interwencji polskiej szlachty, ułaskawiony przez cesarza Franciszka Habsburga.