Marszałek nadworny koronny (łac. mareschalus curiae) – urząd centralny I Rzeczypospolitej.
Powstał w 1409, gdy dotychczasowy marszałek nadworny króla polskiego został marszałkiem wielkim koronnym. Wtedy to, gdy kompetencje marszałka wielkiego uległy poszerzeniu, dano mu do pomocy marszałka nadwornego koronnego.
Marszałek nadworny koronny był zastępcą marszałka wielkiego koronnego i mógł działać samodzielnie tylko pod jego nieobecność. Do jego zwykłych kompetencji należał nadzór nad dworem królewskim. Jako jeden z 10 ministrów Rzeczypospolitej wchodził do Senatu.
Wchodził w skład generalnego sądu kapturowegoOskar Kanecki, Sądy kapturowe Wielkiego Księstwa Litewskiego (1572–1764), Sopot 2020, s. 141..
Lista marszałków nadwornych koronnych Paszek z Bogumilowic (1409–1410) Piotr Niedźwiedzki (1410–1419) Jędrzej Brochocki (1419–?) Wawrzyniec Zaremba z Kalinowy (?–1428) Domarat Kobylański (1428–1440) Jakub Przekora z Morawian (1440–?) Mikołaj Lanckoroński Piotr Oleśnicki z Sienna Andrzej Tęczyński z Rabsztyna Jan z Brzezia Lanckoroński Jan Bejzat z Mokrska Mikołaj Zakrzowski Hynek z Balic, z Gorenic Jan Lanckoroński z Brzezia Jan Szczekocki przed 1454 Jan Bejzat z Mokrska (–1455) Jan Kuropatwa (1455–1459) Piotr Dunin (1459–) Michał Lasocki (?–1472) Paweł Jasieński (1472–1475) Piotr Kurozwęcki (1475–1477)