Natomiast w Ardenach poza zasięgiem rywali byli: znajdujący się w życiowej formie Vandenbroucke oraz Holender Michael Boogerd, zaś trzeci finiszował rodak tego ostatniego Maarten den Bakker. Cztery dni wcześniej właśnie den Bakkera Toskańczyk pokonał w drodze po dość łatwe zwycięstwo na trasie Strzały Walońskiej. Trzyletnią świetną passę Włocha przerwał feralny upadek na trasie wyścigu Deutschland Tour (Dookoła Niemiec). Poważna kontuzja będąca konsekwencją tego zdarzenia wyłączyła Bartoliego ze startów już do końca owego sezonu i nawet wiosną 2000 roku nie wrócił on jeszcze do pełni zdrowia. Przypomniał się dopiero latem bowiem pod koniec czerwca wygrał Mistrzostwa Włoch, zaś miesiąc później francuski półklasyk Grand Prix Ouest France-Plouay (Wielką Nagrodę Zachodniej Francji) dzięki czemu zapewnił sobie miejsce w składzie włoskiej reprezentacji na wrześniowe igrzyska olimpijskie w Sydney i październikowe mistrzostwa świata w Plouay. W obu mistrzowskich imprezach był najlepszym z Włochów, ale na mecie tylko czwarty. Olimpijski wyścig zdominowała trójka kolarzy Telekomu: Niemcy Jan Ullrich i Andreas Klöden oraz Kazach Aleksandr Winokurow, natomiast na mistrzowskim finiszu w Plouay szybsi od Bartoliego byli Łotysz Romāns Vainšteins, Zbigniew Spruch i Hiszpan Óscar Freire.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Michele Bartoli · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.