Szosa (droga) rokicińska była podówczas znaczącą arterią komunikacyjną łączącą Łódź z Rokicinami, w których znajdowała się stacja kolejowa na linii Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Do chwili budowy Drogi Żelaznej Fabryczno-Łódzkiej do Koluszek, Łódź zaopatrywała się poprzez tę stację w surówce (przede wszystkim bawełnę i węgiel) oraz wywoziła swoje produkty włókiennicze – głównie na teren Cesarstwa Rosyjskiego. Stąd nazwa ulica „Główna”, jako podstawowy dla funkcjonowania łódzkiego przemysłu włókienniczego trakt komunikacyjny. Duże obciążenie tej trasy często powodowało, że wozy konne z ładunkiem wracały do miasta ulicą Nawrot.
W latach 60. XIX w. w ówczesnej wsi Widzew położonej wzdłuż szosy rokicińskiej, dwaj łódzcy fabrykanci Juliusz Kunitzer i Henryk Grohman zbudowali dwie duże fabryki: „Widzewską Manufakturę” (zakłady przemysłu bawełnianego) oraz fabrykę nici.