Niemniej nieco wcześniej udało mu się zdobyć brązowy medal dla Wielkiej Brytanii wywalczony w Atlancie. Na trasie olimpijskiego wyścigu dwie rundy przed końcem odjechał od wcześniej uformowanej 12-osobowej czołówki w towarzystwie swych byłych kolegów z MG tj. Szwajcara Pascala Richarda i Duńczyka Rolfa Sørensena, lecz w końcówce okazał się od nich wyraźnie słabszy i musiał zadowolić się miejscem na najniższym stopniu podium.
Schyłek kariery Po odejściu Motoroli z zawodowego peletonu Sciandri znalazł sobie miejsce na kolejne trzy lata (1997-99) we Francji gdzie Marc Madiot stworzył ekipę La Francaise des Jeux. W tym okresie finiszował jako drugi za naturalizowanym Belgiem Andreiem Tchmilem w najszybszej (47,539 km/h) do 2004 roku edycji klasyku Paryż-Tours, zaś rok później wygrał dwa etapy we francuskiej etapówce najwyższej kategorii (HC) Critérium du Dauphiné Libéré. W sezonie 2000 swą obecnością (doświadczeniem i wciąż niezłą klasą) starał się wspomóc rodzimą ekipę Linda McCartney Team. Dla tej "wegetariańskiej" drużyny zdołał wygrać z kolei włoski semi-klasyk najwyższej kategorii Giro del Lazio. Po rozpadzie tego zespołu raz jeszcze wrócił do włoskiej ekipy - tym razem do Lampre, lecz w jej szeregach nie zanotował już znaczących rezultatów.