Szczególne znaczenie odgrywały dzieła sceniczne Wagnera, inspirowane germańską i niemiecką mitologią.
Hitler interesował się również pismami Nietzschego, w których pojawia się koncepcja „nadczłowieka” () – jednostki mającej przewyższać innych zarówno pod względem sprawności fizycznej, jak i możliwości intelektualnych. W ujęciu filozofa istota taka odrzucała tradycyjnie pojmowaną moralność na rzecz zasady „twardości”, co sprzyjało interpretowaniu jego nauk jako pochwały siły i dominacji. Hitler i działacze nazistowscy później przejęli i wypaczyli te idee, wykorzystując je do uzasadniania funkcjonowania brutalnego, totalitarnego państwa. Za wzorzec „nadczłowieka” Hitler uznawał nordyckiego, rzekomo germańskiego bohatera, który w jego przekonaniu powinien zostać „wyzwolony” od chrześcijańskiej etyki, postrzeganej przez niego jako obca i wywodząca się z tradycji żydowskiej.
W maju 1913 roku dwudziestopięcioletni Hitler opuścił Wiedeń i przeniósł się do Monachium, deklarując później, że w tym okresie jego charakter i podstawowe przekonania były już ukształtowane.
I wojna światowa