Rok później habilitował się.
Praca zawodowa Po ukończeniu studiów został zaangażowany w macierzystej uczelni na stanowisku asystenta i wykładowcy. Był też nauczycielem chemii w gimnazjum. Jego pasja badawcza i zdolności dydaktyczne zostały szybko dostrzeżone, na co wskazuje przebieg kariery od stanowiska asystenta do profesora (przed ukończeniem 30 lat życia): 1877–1882 – wykładowca w Uniwersytecie Dorpackim, asystent w Instytucie Fizyki kierowanym przez (fizyka, meteorologa i teoretyka muzyki) oraz w laboratorium chemii, kierowanym przez Carla Schmidta 1878–1882 – privatdozent na Uniwersytecie Dorpackim 1881 lub 1882–1887 – profesor Polytechnikum Riga (założonej w roku 1862) 1887–1906 – profesor Uniwersytetu w Lipsku (jednego z czołowych uniwersytetów niemieckich) i kierownik pierwszej w historii Katedry Chemii Fizycznej, przekształconej w roku 1898, dzięki staraniom Ostwalda, w dobrze wyposażony i cieszący się międzynarodowym uznaniem Instytut Chemii Fizycznej 1904–1906 – profesor wizytujący w Harvard University jesień 1905 – profesor wizytujący Instytutu Technologicznego (współcześnie MIT) w Bostonie styczeń 1906 – profesor wizytujący Columbia University (Nowy Jork) Jedną ze zmian organizacyjnych, wprowadzonych przez Ostwalda do systemu kształcenia wyższego, było zastosowanie zasady przyznawania dyplomów ukończenia