Wiosną ruszyła kolejna polska wyprawa zbrojna i już 15 lipca 1077, po krótkich pertraktacjach z bratem Wsiewołodem, Izjasław zasiadł na tronie. Gertruda odzyskała tym samym pozycję wielkiej księżnej kijowskiej, ale utraciła ją po skrytobójczej śmierci męża 3 października 1078.
W powyższym okresie powstał wspaniale iluminowany Kodeks Gertrudy (1068–1087) oraz najstarszy z pisanych tekstów astrologicznych z terenu Polski, Speculum astrologicum, pochodzący prawdopodobnie z 1068 r.
Losy po śmierci męża Po śmierci męża Gertruda przebywała na dworze najmłodszego syna Jaropełka, księcia turowskiego i włodzimierskiego. Przebywała wówczas we Włodzimierzu, nie odgrywając większej roli politycznej.
W 1084 Jaropełk ruszył zbrojnie przeciwko panującemu w Kijowie Wsiewołdowi. W wyniku działań zbrojnych w tym samym roku Gertruda stała się zakładniczką syna Wsiewołoda, Włodzimierza Monomacha; zdobył on Łuck, w którym schroniła się opuszczona przez syna księżna-wdowa. Została ona następnie przewieziona do Kijowa i, być może, osadzona w klasztorze żeńskim św. Mikołaja. Około 1086, po zawarciu pokoju, Gertruda powróciła do Włodzimierza Wołyńskiego.