Ekologia Wymagania siedliskowe W zasięgu naturalnym tj. w Ameryce Północnej łubin trwały zasiedla przede wszystkim wilgotne łąki górskie, brzegi strumieni i rzek oraz rośnie wzdłuż wybrzeża pacyficznego. Występuje również na stanowiskach ruderalnych stworzonych przez człowieka. W obszarach inwazji rośnie na ekstensywnie użytkowanych lub porzuconych łąkach i pastwiskach, na odłogach, na poboczach dróg i nasypach kolejowych, na obrzeżach lasów liściastych, w prześwietlonych lasach i zaroślach, na porębach, wzdłuż brzegów rzek i na terasach nadrzecznych. W optymalnych warunkach często tworzy rozległe łany.
Łubin trwały preferuje gleby o odczynie kwaśnym do silnie kwaśnego (często w zakresie pH 4,1–4,6). Unika gleb wapiennych i zasadowych. Jako roślina żyjąca w symbiozie z bakteriami azotowymi może zasiedlać siedliska ubogie w składniki odżywcze, przy czym jego rozwój może ograniczać wysokie zapotrzebowanie na fosfor.