Korzeń okryty jest jednowarstwową epidermą pokrytą grubą kutykulą. Kora pierwotna jest dobrze rozwinięta, złożona z wielu warstw dużych komórek o bogatej zawartości komórkowej, w tym obfitych ziarnistych wtrąceniach stałych oraz dużych centralnych wakuolach. W centrum znajdują się dwa pasma protoksylemu i protofloemu (układ diarchiczny), od którego na boki rozrastają się większe naczynia drewna wtórnego otoczone przez łyko.
Biologia thumb|Siewka łubinu trwałego
Rozwój Łubin trwały jest krótkowieczną byliną (hemikryptofitem), żyjącą średnio 3 lata. Nasiona kiełkują jesienią po rozsianiu lub wiosną następnego roku (w Europie Środkowej zazwyczaj w marcu i kwietniu). Proces ten ułatwia stratyfikacja nasion poprzez ich przechłodzenie lub mechaniczne uszkodzenie łupiny. Liścienie na siewce utrzymują się przez 3–4 miesiące. Przeżywalność siewek jest niska – mniej niż 10% z nich dożywa kolejnego roku. Wiosną (kwiecień–maj) łubin rośnie szybko tworząc kępę liści odziomkowych, dzięki czemu zyskuje przewagę konkurencyjną nad sąsiednimi roślinami. Rośliny zakwitają najwcześniej w drugim roku życia, choć w łagodnym klimacie mogą zakwitnąć już w pierwszym roku. Zarówno w pierwotnym zasięgu, jak i w Europie Środkowej łubin ten kwitnie od czerwca do sierpnia, czasem do września.