250px|thumb|left|Rzeczpospolita w czasie personalnej unii polsko-szwedzkiej 1592-1599 180px|thumb|right|Zygmunt III Waza, król Polski i król Szwecji w latach 1592-1599 180px|thumb|right|Herb Rzeczypospolitej w czasie panowania Zygmunta III thumb|180px|Ks. Karol Sudermański, regent królestwa Szwecji Unia polsko-szwedzka 1592-1599 – unia personalna pomiędzy Rzecząpospolitą Obojga Narodów i Szwecją.
Po śmierci króla szwedzkiego Jana III Wazy, 27 listopada 1592, naturalnym jego następcą był najstarszy syn, Zygmunt III Waza, ówczesny król Polski. Dla samego Zygmunta dziedziczny tron szwedzki miał większe znaczenie od niepewnego elekcyjnego w Polsce. Dał temu wyraz, snując m.in. plany oddania korony polskiej arcyksięciu Ernestowi Habsburgowi. Jednak zagrożona była sama korona szwedzka, którą chciał przejąć jego stryj, ks. Karol Sudermański.
Uzyskawszy zgodę sejmu polskiego na wyjazd z Rzeczypospolitej, król udał się 3 sierpnia 1593 roku do Szwecji. Tam jednak musiał stawić czoła 9 stycznia 1594 zbuntowanym stanom niższym pod przywództwem kleru luterańskiego na zjeździe w Uppsali. Zjazd przyjął uchwałę o przeciwstawieniu się szerzeniu katolicyzmu w Szwecji.