Stefan Bronisław Starzyński, ps. „Lew” (ur. 19 sierpnia 1893 w Warszawie, zm. po 21 grudnia 1939) – polski polityk, ekonomista, publicysta, działacz niepodległościowy, major rezerwy Wojska Polskiego, w latach 1934–1939 komisaryczny prezydent m.st. Warszawy, we wrześniu 1939 roku dowódca cywilnej obrony miasta, zamordowany w nieznanych okolicznościach przez okupantów niemieckich. Kawaler Orderu Orła Białego i Orderu Virtuti Militari.
Od lat szkolnych był zaangażowany w działalność niepodległościową. W czasie I wojny światowej służył w I Brygadzie Legionów Polskich, jako komisarz werbunkowy i agitator. Po wybuchu kryzysu przysięgowego został internowany w Beniaminowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie z Ukraińcami oraz bolszewikami. W latach 1921–1924 był sekretarzem generalnym Polskiej Komisji Reewakuacyjnej i Specjalnej, której zadaniem było dopilnowanie rewindykacji mienia zagrabionego przez Rosję w okresie rozbiorów oraz wojny 1920 roku. Po przewrocie majowym należał do grona działaczy obozu sanacyjnego współodpowiedzialnych za kształtowanie polityki gospodarczej państwa. W latach 1926–1932 pracował w Ministerstwie Skarbu – najpierw jako dyrektor departamentu, a następnie podsekretarz stanu.