Stało się to po etapie siódmym do stacji narciarskiej Sierra Nevada gdzie Szwajcar odebrał złoty trykot Francuzowi Laurentowi Jalabertowi, lecz już dwa dni później po czasówce wokół Kordoby stracił ją na rzecz innego kolarza ONCE tj. Aleksa Zülle. Zülle utrzymał to prowadzenie już do końca wyścigu, zaś Dufaux przegrał jeszcze rywalizację z Hiszpanem Fernando Escartinem. Jednak dzięki kilku innym znaczącym wynikom takim jak drugie miejsce w etapówce Paryż-Nicea czy szósta lokata w mistrzostwach świata rozegranych w baskijskim San Sebastián (gdzie wygrał jego kolega z Festiny i imiennik Francuz Laurent Brochard) Dufaux zajął najwyższe w karierze - siedemnaste - miejsce w rocznym rankingu indywidualnym UCI. Rok później Festina jak i sam bohater tego artykułu zdawali się być u szczytu swych możliwości. Sam Dufaux wręcz szalał w maju 1998 roku. Najpierw w cuglach zwyciężył w rodzimym Tour de Romandie po drodze wygrywając prolog, pagórkowaty etap pierwszy oraz królewski odcinek trzeci do Veysonnaz. Dwa tygodnie później triumfował też w generalce i na etapie francuskiej etapówki GP Midi Libre. Jednak Tour de France okazał się dla Festiny wielką katastrofą po tym jak tuż przed "Wielką Pętlą" masażysta drużyny Willy Voet został złapany na granicy francusko-belgijskiej z samochodem pełnym środków dopingowych.