Świątynie etruskie – typ budowli sakralnej wznoszonej przez Etrusków. Architektura świątyń etruskich stanowiła jeden z najważniejszych elementów kultury tego ludu. Wiedza o ich formach i konstrukcji pochodzi głównie z traktatu De architectura autorstwa rzymskiego architekta Witruwiusza z I wieku p.n.e., który szczegółowo opisał wygląd etruskich kaplic.
Charakterystyka Etruskie świątynie powstały pod wpływem greckich wzorców, potem zaś stanowiły wzorzec dla świątyń rzymskich, stąd też, podobnie jak w architekturze greckiej i rzymskiej, ołtarz ofiarny znajdował się na zewnątrz. Świątynie były częścią większego kompleksu sakralnego obejmującego nie tylko sam budynek, ale także otoczenie, w tym święte źródła i gaj.
Budowle były frontalne i osiowe, z pojedynczym biegiem schodów prowadzącym na podium. Część frontową stanowił głęboki portyk (pronaos), podtrzymywany przez dwa rzędy szeroko rozstawionych kolumn w porządku toskańskim. Kolumny wykonywano głównie z drewna, niekiedy z kamienia (np. w Veii), a ich bazy i kapitele często malowano naprzemiennie ciemnymi i jasnymi barwami.
Wnętrze świątyni dzielono na jedną lub trzy celle, w których umieszczano wizerunki bóstw.