Ustrój polityczny Litwy – struktura organizacyjna państwa litewskiego. Zgodnie z konstytucją, Litwa jest demokracją parlamentarno-gabinetową, w której gwarantowany jest trójpodział władz. Władza ustawodawcza spoczywa w rękach jednoizbowego parlamentu, władza wykonawcza – prezydenta i rządu, a władzę sądowniczą sprawują niezawisłe sądy.
Zarys historii ustroju
Litwa uzyskała niepodległość, kiedy to 16 lutego 1918 roku Litewska Rada Narodowa, z przewodniczącym Antanasem Smetoną na czele, ogłosiła Deklarację Niepodległości Litwy. Wkrótce potem zebrała się konstytuanta, którą był Sejm Ustawodawczy. W organie tym wyraźną przewagę posiadali przedstawiciele Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Uchwalono tymczasową konstytucję (12 czerwca 1920 r.), a w ponad 2 lata później oficjalnie już zatwierdzono konstytucję Litwy z 1 sierpnia 1922 roku. Wprowadzała ona ustrój parlamentarno-gabinetowy.
W latach międzywojennych, na Litwie, podobnie jak w większości państw europejskich miało miejsce przejęcie władzy przez siły autorytarne i ustanowienie takiegoż reżimu. W nocy z 16 na 17 grudnia 1926 roku, zamach stanu przeprowadza Antanas Smetona, który zostaje w krótkim czasie wybrany „wodzem narodu” i prezydentem.