Województwo królewieckie (), województwo dolnopruskie (nyderlandzkie, der Nieder Land) – województwo ze stolicą w Królewcu, utworzone przez Kazimierza Jagiellończyka po inkorporacji Prus do Korony Królestwa Polskiego (6 marca 1454), przy ustalaniu nowego podziału administracyjnego terytoriów państwa zakonnego w połowie kwietnia 1454 r.
Historia
Zaraz po akcie inkorporacji król Kazimierz Jagiellończyk ustanowił dla całego obszaru państwa krzyżackiego urząd gubernatora Prus. Został nim przywódca Związku Pruskiego Jan Bażyński.
Następnie, w kwietniu 1454 r. król ustanowił wzorem Korony czterech wojewodów dla ziem pruskich: chełmińskiego (dla ziemi chełmińskiej, lubawskiej i michałowskiej), elbląskiego (dla Prus Górnych), pomorskiego (dla Pomorza Gdańskiego) oraz królewieckiego (dla Prus Dolnych).
Nominację na wojewodę królewieckiego otrzymał w połowie kwietnia 1454 r. Ścibor Bażyński. Po 1455 roku występuje w dokumentach jako wojewoda dolnopruski (der Nieder Land)Według starszej historiografii (Czaplewski) tytuł ten oznaczał wojewodę elbląskiego, jednak wówczas funkcję tę pełnił Otton Machwicz. K. Mikulski w: „Urzędnicy...” (s.