Nowa Polska (pismo konspiracyjne) — część 1

Nowa Polska – pismo konspiracyjne wydawane w Warszawie w latach 1940–1944, główny organ prasowy Konfederacji Narodu.

„Nowa Polska” była dwutygodnikiem. Wydawana była od jesieni 1940 r. do czerwca 1944. Pismo było drukowane, początkowo w prywatnej drukarni na Nowym Świecie, a po zlikwidowaniu jej przez Niemców w jednej z drukarni Tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Było to możliwe dzięki porozumieniu, jakie z Jerzym Rutkowskim, szefem TWZW, zawarł Jerzy Hagmajer.

Nakład: 3000 egz.

Osobistą pieczę nad pismem sprawował Bolesław Piasecki, natomiast funkcję redaktora naczelnego pełnili kolejno: Jan Moszyński (ps. „Mielnicki”) – od wiosny 1941 do 20 października 1942, Włodzimierz Pietrzak (ps. „Balk”) – od marca 1943 do sierpnia 1944.

Wśród autorów pisujących do „Nowej Polski” byli prawie wszyscy ważniejsi działacze KN, m.in.: Bolesław Piasecki, publikujący pod pseudonimem „Wojciech z Królewca”, o. Józef Warszawski, Wojciech Winkler, Jerzy Cybichowski, Wojciech Kętrzyński, Stanisław Hniedziewicz, Mieczysław Kurzyna, a także Andrzej Trzebiński i Wacław Bojarski.