Karol III (właśc. Carlos Sebastián de Borbón y Farnesio; ur. 20 stycznia 1716 w Madrycie, zm. 14 grudnia 1788 tamże) – książę Parmy, Piacenzy i Guastalii w latach 1731–1735, król Neapolu (jako Karol VII) i Sycylii (jako Karol IV) w latach 1735–1759, król Hiszpanii w latach 1759–1788 z dynastii Burbonów.

Najstarszy syn króla Hiszpanii – Filipa V i jego drugiej żony – Elżbiety Farnese. Przyrodni brat królów Hiszpanii: Ludwika I i Ferdynanda VI.

Młodość thumb|left|220px|Statua Karola III w Madrycie W wieku 16 lat, Karol został księciem Parmy jako wnuk Edwarda II Farnese. 1 grudnia 1734, po zwycięstwie księcia Montemara nad Austriakami pod Bitonto, Karol został władcą Neapolu i Sycylii. Młody władca nie lubił jednak prowadzenia wojen, rzadko nosił mundur i tylko pod presją, dokonywał inspekcji wojska. W 1735 Karol zrzekł się Parmy na korzyść cesarza Karola VI Habsburga, w zamian uznania w nim króla Neapolu i Sycylii. Jako król tych ziem, Karol zaczął pracować nad reformami wewnętrznymi, które posłużyły za wzór dla jego późniejszych reform w Hiszpanii. Rozpoczął też budowę Pałacu Królewskiego w Casercie.