Tradycje przemysłowe Kielc sięgają XV w., kiedy nastąpił gwałtowny rozwój eksploatacji i przetwórstwa surowców mineralnych pochodzących z bogatych, podkieleckich złóż rud żelaza, miedzi, ołowiu, marmurów, piaskowców i wapieni. Dużym impulsem do rozwoju regionu stało się najpierw utworzenie Staropolskiego Okręgu Przemysłowego, a następnie Centralnego Okręgu Przemysłowego.

Historia W XIX wieku w Kielcach istniały jedynie niewielkie zakłady przemysłowe i rzemieślnicze, zatrudniające w 1900 r. 670 robotników. Dopiero po I wojnie światowej nastąpił rozwój gospodarczy miasta. W okresie międzywojennym przede wszystkim działały dwa stosunkowo duże zakłady metalowe: Huta „Ludwików” (od 1919) i zakłady „Granat” (od 1925). Większymi zakładami były też zakłady wapiennicze i kamieniołomy Kadzielnia i Wietrznia, spółdzielcze zakłady przemysłu spożywczego „Społem” oraz fabryka mebli „Henryków”Jan Naumiuk, Robotnicze Kielce (1918-1939), Łódź 1972, s. 9–13.. W 1948 roku przekształcono Hutę „Ludwików” w Kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych (produkowano tu m.in. motocykle SHL, była to też największa fabryka pralek wirnikowych oraz samochodów specjalistycznych na podwoziu „Stara”). W 1952 roku powstały Zakłady Budowy Przewodów i Armatury (potem Zakłady Urządzeń Chemicznych i Armatury Przemysłowej „Chemar”.