thumb|Kościół Pijarów w Krakowie thumb|Nagrobek Michała Korybuta Wiśniowieckiego Franciszek Placidi, wł. Francesco Placidi (ur. między 1710 a 1715 w Rzymie, zm. w 1782 w Kozienicach) – włoski architekt i rzeźbiarz, z pochodzenia rzymianin, jeden z największych twórców późnego baroku.
W latach 1738–1740 przebywał w Dreźnie, gdzie kierował budową Hofkirche. W 1742 przybył do Polski, gdzie otrzymał posadę architekta królewskiego. W 1750 otrzymał tytuł szlachecki. Zmarł w 1782, który to rok uznawany jest za koniec epoki baroku w Polsce.
Twórczość 1738–1740: współudział przy budowie Hofkirche w Dreźnie; 1742: pałac w Grabkach Dużych; 1742: Pałac Larischa w Krakowie dla Stefana Jordana 1743–1746: przebudowa kaplicy Lipskich na Wawelu; 1743–1748: kościół św. Bartłomieja w Morawicy; 1744: przebudowa kamienicy Kołłątajowskiej przy ul. św. Jana w Krakowie; 1752–1773: kościół Trynitarzy (obecnie Bonifratrów) w Krakowie; około 1750: rozbudowa pałacu w Prądniku pod Krakowem dla biskupa Andrzeja Załuskiego 1759–1760: fasada kościoła Pijarów w Krakowie; 1768–1773: przebudowa pałacu w Wolborzu; 1776–1778: pałac w Kozienicach.