Dzięki zastosowaniu pocisków rodziny GMLRS, system MLRS zmienił swoją rolę na polu bitwy. Zamiast zwalczać cele obszarowe typową salwą z trzech wyrzutni (36 rakiet), można było go wykorzystać do zwalczania celów punktowych pojedynczymi pociskami o dwukrotnie większym zasięgu. Dzięki nowej głowicy burzącej w pocisku M31, która zastąpiła dotychczasowe głowice kasetowe, zminimalizowano ryzyko porażenia własnych wojsk i, jak również ryzyko niewybuchów. Do tej pory należało się liczyć z 2–4% niezdetonowanej subamunicji, czyli ok. 400 sztuk niewybuchów z typowej salwy 3 wyrzutni. Dzięki zwiększonej precyzji naprowadzania zmniejszyło się znacznie obciążenie łańcucha logistycznego – te same cele można było porazić mniejszą liczbą pocisków. Głowica burząca umożliwiła wykorzystanie GMLRS w konfliktach w terenie zurbanizowanym, gdzie kluczowym problemem jest minimalizacja strat wśród ludności cywilnej. Pocisk M31 wyposażono początkowo w nastawny zapalnik o działaniu natychmiastowym lub ze zwłoką. W wersji M31A możliwe było zaprogramowanie detonacji nad gruntem (ustawienia w zakresie 3–10 m) do rażenia piechoty. Minimalna odległość do celu to 15 km, a maksymalna to 70 km. Prędkość na końcowym odcinku lotu to 2,5 Ma.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańskie pojazdy wojskowe Kategoria:Samobieżne wieloprowadnicowe wyrzutnie rakietowe