Bitwa pod Oriskany – jedno ze starć w kampanii Saratoga stoczone 6 sierpnia 1777 roku w trakcie rewolucji amerykańskiej.
Była to jedna z najkrwawszych bitew wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych: ponad 600 zabitych lub rannych. Śmiertelne rany odniósł w niej generał Armii Kontynentalnej Nicholas Herkimer. Bitwa była jedną z niewielu bitew, w której brali udział właściwie tylko urodzeni w Ameryce Północnej. Po stronie brytyjskiej byli to lojaliści z nowojorskiego King's Royal Regiment, Rangerzy Johna Butlera oraz wspierający ich Indianie Seneca dowodzeni przez Mohawka, wodza Josepha Branta. Po stronie kolonistów walczyli milicjanci z hrabstwa Tryon oraz sprzymierzeni z nimi Indianie Oneida. Jedynie walczący w armii brytyjskiej Jegrzy Hanau pochodzili z Europy.
Bitwa rozpoczęła się w momencie, gdy maszerująca z pomocą dla oblężonego Fortu Stanwix kolumna amerykańskiej milicji hrabstwa Tryon wpadła w brytyjską zasadzkę przygotowaną przez korpus ekspedycyjny pod dowództwem Barry'ego St. Legera. Była to jedyna droga do fortu, a Herkimer nie chciał ryzykować przeprawy przez rzekę Mohawk.