Sporadyczne starty i przeciętne wyniki uzyskiwane w sezonie 1995/1996 dały mu dopiero 39. miejsce w klasyfikacji generalnej. Ani razu nie stanął na podium, jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce w Falun (13 marca 1996). Poprawił się podczas konkursów Letniego Grand Prix w skokach 1996, a do najwyższej dyspozycji wrócił w sezonie 1996/1997. Wtedy właśnie osiągnął najlepsze wyniki w historii swoich startów w Pucharze Świata, zajmując w klasyfikacji generalnej czwarte miejsce. W trzecich zawodach cyklu, 7 grudnia 1996 w Ruce po raz pierwszy zwyciężył w zawodach PŚ. Łącznie w tym sezonie ośmiokrotnie stawał na podium, przy czym trzy razy zwyciężył, a pięć razy był trzeci. Czwarty był także w 45. Turnieju Czterech Skoczni. W konkursach tego Turnieju zajmował kolejno czwarte miejsce w Oberstdorfie, trzecie w Ga-Pa, siódme w Innsbrucku i trzynaste w Bischofshofen. Ponadto zajął drugie miejsce w sezonie 1996/1997 PŚ w lotach, tym razem wyprzedził go Primož Peterka. Na mistrzostwach świata w Trondheim zajął dwunaste miejsce w obu konkursach indywidualnych, natomiast w konkursie drużynowym Harada, Okabe, Saitō oraz Kazuyoshi Funaki wywalczyli srebrny medal, ustępując tylko Finom.