Augusta Šenoa jest autorem pierwszej powieści chorwackiej, w dziedzinie powieściopisarstwa osiągnął także największe sukcesy.
We własnym programie literackim, który sformułował w krytyczno-polemicznym tekście Nasza literatura (1865), głównym obiektem swego zainteresowania nazwał historyczną przeszłość narodu. W mniejszym stopniu była nią także współczesność. Šenoa napisał pięć powieści historycznych:
1871 – Zlatarovo zlato (Złoto złotnika) 1875 – Čuvaj se senjske ruke (Uważaj na rękę seńską) 1877 – Seljačka buna (Powstanie chłopskie) 1878 – Diogenes 1880-81 – Kletva (Klątwa) (nieukończona)
Pisarz ten dał także początek chorwackiemu felietonowi, tworząc z niego pełnoprawny gatunek literacki. W serii felietonów, zamieszczanych na łamach czasopism Pozor (1866-1867), oraz Vijenac (1877, 1879-1880) stosując styl wyrazisty, niepozbawiony humoru i satyry, krytykował negatywne zjawiska współczesności. Jego felietony stał się następnie wyznacznikiem poziomu dla następnych pokoleń twórców.
Działalności tego pisarza przypisuje się także dużą rolę przy formowaniu i utrwalaniu chorwackiego standardu językowego.
Šenoa tłumaczył z niemieckiego, francuskiego, czeskiego i angielskiego.