Języki brytańskie – jedna z dwóch grup języków celtyckich w obrębie języków indoeuropejskich (druga grupa to języki goidelskie). Językami brytańskimi posługuje się obecnie ponad 900 000 osób. Najwyższą liczbę stanowią użytkownicy walijskiego – ponad 600 000. Co więcej, zgodnie z danymi pochodzącymi z brytyjskiego spisu powszechnego z 2011 roku, 19% mieszkańców Walii posługuje się językiem walijskim. Odmiana bretońska jest używana przez 172 000 osób we Francji, ale nie ma tam statusu urzędowego. Natomiast odmiana walijska jest używana przez niewielką grupę osób w Patagonii w Argentynie (za sprawą walijskich kolonistów z XIX wieku).
Klasyfikacja Grupa ta pochodzi od powszechnego języka brytańskiego i jest reprezentowana przez języki: zachodnie języki brytańskie: kumbryjski † walijski (610 tys.) południowo-zachodnie języki brytańskie: kornijski (3,5 tys.) bretoński (300 tys.)
Nazwa Nazwa języka została wprowadzona przez walijskiego badacza kultury celtyckiej Johna Rhysa i pochodzi od walijskiego słowa Brythonic co oznacza rdzennych brytańczyków (w odróżnieniu do Anglo-Saksonów czy Celtów). Z kolei słowo Brythonic pochodzi od Prettanike, nazwy Wysp Brytyjskich zanotowanej przez pisarzy greckich.