Michał Czartoryski, właściwie Jan Franciszek Konrad Czartoryski (ur. 19 lutego 1897 w Pełkiniach, zm. 6 września 1944 w Warszawie) – polski książę, duchowny katolicki, dominikanin, wychowawca; błogosławiony i męczennik Kościoła katolickiego, W czasie powstania warszawskiego, będąc kapelanem Armii Krajowej, został rozstrzelany przez Niemców w szpitalu razem z ciężko rannymi.
Życiorys Pochodzenie i młodość Był szóstym z dwanaściorga dzieci Jadwigi z domu Dzieduszyckiej herbu Sas (1867–1941) i księcia Witolda Leona (1864–1945). Był wnukiem Jerzego Konstantego (1828–1912) i prawnukiem Konstantego Adama (1774–1860) Czartoryskich. Ochrzczony 3 marca 1897 w jarosławskiej kolegiacie otrzymał imiona: Jan Franciszek Konrad. W wieku 3 lat przeszedł ciężką szkarlatynę, która spowodowała poważną utratę słuchu w obu uszach. Na niedosłuch cierpiał całe życie. Początkową edukację pobierał w domu, w Pełkiniach koło Jarosławia. W 1910, wraz z bratem Romanem, rozpoczął naukę w Polskim Ognisku Wychowawczo-Wiejskim. Mieściło się ono w Starej Wsi koło Mińska Mazowieckiego, w ordynacji Maurycego Zamoyskiego, a pomysłodawcami tej eksperymentalnej szkoły byli księża Jan Gralewski, Kazimierz Lutosławski oraz m.in. rodzice Jana. Oparta została na wzorach angielskich, wprowadzała nowe zasady nauczania i nowe metody wychowawcze.